ผ่านมาแล้วหลายวัน หลังจากการตัดสินใจครั้งนั้น
ชีวิตของเด็กหนุ่มดูจะสดใส และราบรื่นขึ้น ถึงผลจากการตัดสินใจ มันจะต่างจากฝันเพียงไร แต่เขาก็รู้สึกดีใจที่ได้ตัดสินใจเช่นนั้น
บัดนี้ เด็กหนุ่มสามารถสนุกสนานเฮฮากับเพื่อนๆ ได้มากกว่าแต่ก่อน อาจเพราะความรับผิดชอบที่เขาแบกรับมาบัดนี้ได้ถูกส่งต่อ อาจเพราะความวิตกกังวลที่เคยมีมาได้หายได้ อาจเพราะกำแพงของเขาแข็งแรงมป็นเพราะเพื่อนๆ ที่อยู่ล้อมรอบตัวของเขาก็เป็นได้
" วงล้อมของเพื่อนเนี่ย มันช่างอ่อนโยนและแข็งแรงดีจัง " " ขอบคุณนะ "
" ... ฉันเปลี่ยนไปแล้ว สายไป เธอควรเก็บใจไว้ให้กับคนที่เขารอเธออยู่เสมอ ..."
ความรู้สึกที่คนคนหนึ่ง รู้สึกกับคนอีกคนหนึ่ง ถ้ามันเปลี่ยนไปแล้ว มันจะสามารถเปลื่ยนกลับเหมือนเดิมได้ไหม ??
มีคนบอกว่า รูปนี้หน้าตเหมือนตัวจริง - -" จิงป่าววะ
ผ่านมาแล้วหลายวัน หลังจากการตัดสินใจครั้งนั้น
ชีวิตของเด็กหนุ่มดูจะสดใส และราบรื่นขึ้น ถึงผลจากการตัดสินใจ มันจะต่างจากฝันเพียงไร แต่เขาก็รู้สึกดีใจที่ได้ตัดสินใจเช่นนั้น
บัดนี้ เด็กหนุ่มสามารถสนุกสนานเฮฮากับเพื่อนๆ ได้มากกว่าแต่ก่อน อาจเพราะความรับผิดชอบที่เขาแบกรับมาบัดนี้ได้ถูกส่งต่อ อาจเพราะความวิตกกังวลที่เคยมีมาได้หายได้ อาจเพราะกำแพงของเขาแข็งแรงมป็นเพราะเพื่อนๆ ที่อยู่ล้อมรอบตัวของเขาก็เป็นได้
" วงล้อมของเพื่อนเนี่ย มันช่างอ่อนโยนและแข็งแรงดีจัง " " ขอบคุณนะ "
" ... ฉันเปลี่ยนไปแล้ว สายไป เธอควรเก็บใจไว้ให้กับคนที่เขารอเธออยู่เสมอ ..."
ความรู้สึกที่คนคนหนึ่ง รู้สึกกับคนอีกคนหนึ่ง ถ้ามันเปลี่ยนไปแล้ว มันจะสามารถเปลื่ยนกลับเหมือนเดิมได้ไหม ??
มีคนบอกว่า รูปนี้หน้าตเหมือนตัวจริง - -" จิงป่าววะ
" ทำไมมันต้องเกิดขึ้นกับเราด้วยนะ ทำไมมันต้องมาเกิดขึ้นตอนนี้ "
เด็กหนุ่มเฝ้าคิดรำพึงครุ่นคิดคำซ้ำๆ อยู่ในหัวนานนับชั่วโมง ตอนนี้เขากำลังมีความสุข ชีวิตของเขากำลังดำเนินไปได้ด้วยดี ไม่เว้นแม้แต่ความรักครั้งใหม่ที่เริ่มจะเข้ามาหา แต่หากเพียงแต่ "สิ่งนั้น" จะไม่เกิดขึ้นกับเขา ทุกอย่างก็คงจะได้ดำเนินต่อไปด้วยดีอย่างที่มันควรจะเป็น เป็นเพราะ "สิ่งนั้น" แค่เพืยง "สิ่งนั้น" ที่มันกำลังจะทำลายทุกอย่างให้พังลงอีกครั้งหนึ่ง พังลงดังเช่นอดีตกาลที่มันเคยทำลายมา เขาไม่ใช่มนุษย์เพียงคนเดียว ที่มี "สิ่งนั้น" เกิดขึ้น เขาเชื่อว่าทุกคนมี "มัน" ด้วยกันทั้งนั้น เพียงแต่ต่างกันตรงที่ "สิ่งนั้น" จะเขามาหาเขายามที่เขาไม่ต้องการ "มัน" และไม่ควรที่จะมี "มัน" เสมอๆ และในยามที่เขาหวังให้ "สิ่งนั้น" เกิดขึ้น "มัน" มักจะลาจากเขาไปโดยไม่ใยดี
ครั้งนี้เป็นอีกครั้งหนึ่ง ที่เขาต้องตัดสินใจ ตัดสินใจว่าจะต่อสู้กับ "มัน" และยอมรับผลแห่งการต่อสู้ที่เขาไม่เคยจะได้รับรู้ และจินตนาการได้มาก่อน หรือเลือกให้มันทำลายหัวใจของเขาดังเช่นในอดีต หัวใจของเขากับคนคนหนึ่งซึ่งครั้งนึง "มัน" ได้เคยทำลายมาแล้ว
" จะทำยังไงดี จะให้ทำยังไงดี ควรจะทำยังไงดี "
นานนับชั่วโมงที่เด็กหนุ่มเฝ้ารำพึงคิด เพียงแต่คำตอบจะได้ออกมาสักหน่อยก็หาได้มีไม่
เจ้า "สิ่งนั้น" สิ่งที่มันจะคอยช่วยเหลือคนทั้งโลก เพียงแต่คนทั้งโลกนั้น ไม่ได้รวมเอาเด็กหนุ่มคนนี้เข้าไปด้วย
เจ้า "สิ่งนั้น" __ ". . . ความวิตกกังวล . . ."
เขาควรจะปล่อยให้ "มัน" ทำลายหัวใจของเขาลงอีกครั้งหนึ่งไหม หรือมันถึงเวลาที่เขาควรจะเริ่มต้นต่อสู้กับ "มัน" ได้แล้ว ต่อสู้เพื่อให้ "มัน" ทำหน้าที่อย่างที่ "มัน" ควรจะทำ หน้าที่อย่างที่คนอื่นได้รับอย่างถูกต้องจาก "มัน"
" ช่วยบอกผมที "
ผ่านมาแล้วหลายวัน หลังจากการตัดสินใจครั้งนั้น
ชีวิตของเด็กหนุ่มดูจะสดใส และราบรื่นขึ้น ถึงผลจากการตัดสินใจ มันจะต่างจากฝันเพียงไร แต่เขาก็รู้สึกดีใจที่ได้ตัดสินใจเช่นนั้น
บัดนี้ เด็กหนุ่มสามารถสนุกสนานเฮฮากับเพื่อนๆ ได้มากกว่าแต่ก่อน อาจเพราะความรับผิดชอบที่เขาแบกรับมาบัดนี้ได้ถูกส่งต่อ อาจเพราะความวิตกกังวลที่เคยมีมาได้หายได้ อาจเพราะกำแพงของเขาแข็งแรงมป็นเพราะเพื่อนๆ ที่อยู่ล้อมรอบตัวของเขาก็เป็นได้
" วงล้อมของเพื่อนเนี่ย มันช่างอ่อนโยนและแข็งแรงดีจัง " " ขอบคุณนะ "
" ... ฉันเปลี่ยนไปแล้ว สายไป เธอควรเก็บใจไว้ให้กับคนที่เขารอเธออยู่เสมอ ..."
ความรู้สึกที่คนคนหนึ่ง รู้สึกกับคนอีกคนหนึ่ง ถ้ามันเปลี่ยนไปแล้ว มันจะสามารถเปลื่ยนกลับเหมือนเดิมได้ไหม ??
มีคนบอกว่า รูปนี้หน้าตเหมือนตัวจริง - -" จิงป่าววะ
" ทำไมมันต้องเกิดขึ้นกับเราด้วยนะ ทำไมมันต้องมาเกิดขึ้นตอนนี้ "
เด็กหนุ่มเฝ้าคิดรำพึงครุ่นคิดคำซ้ำๆ อยู่ในหัวนานนับชั่วโมง ตอนนี้เขากำลังมีความสุข ชีวิตของเขากำลังดำเนินไปได้ด้วยดี ไม่เว้นแม้แต่ความรักครั้งใหม่ที่เริ่มจะเข้ามาหา แต่หากเพียงแต่ "สิ่งนั้น" จะไม่เกิดขึ้นกับเขา ทุกอย่างก็คงจะได้ดำเนินต่อไปด้วยดีอย่างที่มันควรจะเป็น เป็นเพราะ "สิ่งนั้น" แค่เพืยง "สิ่งนั้น" ที่มันกำลังจะทำลายทุกอย่างให้พังลงอีกครั้งหนึ่ง พังลงดังเช่นอดีตกาลที่มันเคยทำลายมา เขาไม่ใช่มนุษย์เพียงคนเดียว ที่มี "สิ่งนั้น" เกิดขึ้น เขาเชื่อว่าทุกคนมี "มัน" ด้วยกันทั้งนั้น เพียงแต่ต่างกันตรงที่ "สิ่งนั้น" จะเขามาหาเขายามที่เขาไม่ต้องการ "มัน" และไม่ควรที่จะมี "มัน" เสมอๆ และในยามที่เขาหวังให้ "สิ่งนั้น" เกิดขึ้น "มัน" มักจะลาจากเขาไปโดยไม่ใยดี
ครั้งนี้เป็นอีกครั้งหนึ่ง ที่เขาต้องตัดสินใจ ตัดสินใจว่าจะต่อสู้กับ "มัน" และยอมรับผลแห่งการต่อสู้ที่เขาไม่เคยจะได้รับรู้ และจินตนาการได้มาก่อน หรือเลือกให้มันทำลายหัวใจของเขาดังเช่นในอดีต หัวใจของเขากับคนคนหนึ่งซึ่งครั้งนึง "มัน" ได้เคยทำลายมาแล้ว
" จะทำยังไงดี จะให้ทำยังไงดี ควรจะทำยังไงดี "
นานนับชั่วโมงที่เด็กหนุ่มเฝ้ารำพึงคิด เพียงแต่คำตอบจะได้ออกมาสักหน่อยก็หาได้มีไม่
เจ้า "สิ่งนั้น" สิ่งที่มันจะคอยช่วยเหลือคนทั้งโลก เพียงแต่คนทั้งโลกนั้น ไม่ได้รวมเอาเด็กหนุ่มคนนี้เข้าไปด้วย
เจ้า "สิ่งนั้น" __ ". . . ความวิตกกังวล . . ."
เขาควรจะปล่อยให้ "มัน" ทำลายหัวใจของเขาลงอีกครั้งหนึ่งไหม หรือมันถึงเวลาที่เขาควรจะเริ่มต้นต่อสู้กับ "มัน" ได้แล้ว ต่อสู้เพื่อให้ "มัน" ทำหน้าที่อย่างที่ "มัน" ควรจะทำ หน้าที่อย่างที่คนอื่นได้รับอย่างถูกต้องจาก "มัน"
" ช่วยบอกผมที "
ขอร่ายยาวอัพเดทเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ระหว่างอัพเดทครั้งที่แล้ว กับครั้งนี้ก่อนเป็นพิธีนะ
เกษตรแฟร์
หลังจากอัพฯ ครั้งที่แล้วเสร็จ ข้าพเจ้าก็เข้าสู่สภาวะเด็กเสิร์ฟ ร้านคณะบริหารฯ อย่างทันใด ตอนพี่ๆบอกให้ไปช่วยงาน นึกว่าจะได้ไปนั่งล้างจานซะแล้ว แต่มารู้ทีหลังว่าบัญชีมีกฎข้อนึงว่า 'ห้ามน้องปี1 ล้างจาน' ก็นับเป็นผลบุญอย่างยิ่งยวด ตอนแรกเป็นเด็กเสิร์ฟ เด็กจดอาหารอยู่ดีๆ ตกเย็นกลายไปเป็นคนทำก๋วยเตี๋ยวกะเค้าซะด้วยและ เหอเหอ อร่อยนะเว้ย ทำตามสูตรเป๊ะๆ
มาช่วยงานพี่เค้าไม่กี่วัน หัวใจจะวายตาย แม่งงงงงง เจอคนน่ารักมากมาย เสิร์ฟไป เหล่ไป อ๊ากกกกกก ไม่ไหวแล้วววววว
แต่ฟ้าก็ไม่เป็นใจ ทำให้การเหล่ของเราต้องพักช่วงลงชั่วคราว เพราะมีงานสำคัญรออยู่นั่งคือ
คอนเสิร์ตประสานเสียง 3 สถาบัน / CKT Choral Concert
คอนเสิร์ตก็ผ่านไปด้วยดีหล่ะ สำหรับเราคิดว่าดีกว่าที่คิดเอาไว้ซะด้วยซ้ำ
อันที่จริงเรารู้สึกว่าคอนเสิร์ตครั้งนี้ เรามาซ้อมน้อยมากเลยเมื่อเทียบกับคอนเสิร์ตชมรมครั้งที่แล้ว ยิ่งใกล้วันจริงยิ่งซ้อมดึก รู้สึกโชคดีมากๆ ที่วันจริงเสียงไม่หาย แต่ก็ดีนะ ซ้อมเยอะๆ จะได้ร้องแม่งๆ ตรงๆโน๊ต
คอนเสิร์ตจบ ไปกินอะไรปิ้งๆลวกๆ แถวสามย่านต่อ เมาท์กันมันส์มากๆ คุยกันมั่วมหา'ลัยไปหมดเลย มีความสุขๆ
เกษตรแฟร์ 2
แล้วเราก็กลับกลายร่างมาเป้นเด็กเสิร์ฟอีกครั้ง พร้องทั้งตั้งใจเสิร์ฟและเหล่ โดยพยายามไม่ได้ขาดตกบกพร่องประการใด คนน่ารักก็ยังมาให้เหล่อยู่เช่นเคย โอ้~~~ สุขใจจจจจจจจ
แต่ถึงจะมีคนน่ารักมาเป็นอาหารสายตา และสิ่งดึงดูดให้มาทำเกษตรแฟร์เพียงใด แต่เป้าหมายหลักของเรายังคงอยู่ นั่นก็คือ 'การโดดช่วยพี่ ไปเที่ยวเกาะช้างงงงงง'
เกาะช้าง
เกาะพี่เบิ้มในเขต จ.ตราด นั่งรถทัวร์99 ไป 5.15 ชม. แม่งนั่งนานเฮี้ยๆ เซ็งมากมาย ไม่นับว่า รถแม่งโคดร้อน เป็นการขึ้นรถแอร์ที่ข้าพเจ้าอยาก ให้มันกลายเป็นรถเปิดหน้าต่างชิบหาย การเดินทางของคณะหัวหลักหัวตอทั้ง 11 คนเริ่มต้นที่ สถานีขนส่งเอกมัย นัดกัน 7โมงครึ่ง ข้าพเจ้าไปถึง 8โมง 15นาที เป็นอันว่า ทุกคนตกรถเที่ยว 7โมง 45นาที เพราะข้าพเจ้ากันทั่วหน้า เหอเหอ ภูมิใจหวะ
รายละเอียดไม่เล่ามากละกัน รู้ว่าขี้เกียจอ่าน สรุปๆเลยดีกว่า ขี้เกียจพิมพ์ด้วย
-การเดินทาง แม่งเหนื่อยมากมาย เซ็งกะมันด้วย ร้อนเฮี้ยๆ
-ที่พัก โอเคนะ แต่แม่งโก่งราคาไปหน่อย เรียกว่า เยอะเลยจะถูกกว่า
-อาหาร ผลจากการโก่งราคา อาหารอร่อยโคด แต่แม่งไม่ให้กรูเบิ้ล ใจร้ายจิง
-เพื่อนๆ รู้สึกว่าสนิทกันเยอะขึ้นมากๆ หวะ ได้รู้จักอารมณ์บ้าๆ และปัญญาอ่อนกันมากมาย
-ทะเล เริ่มสกปรกและ คนเข้าไปเยอะแล้วนี่ มีแต่ฝรั่ง บรรยากาศยังกะเมืองนอกชิบหาย
ลืมบอกไปหน่อย ไปเกาะช้างครั้งนี้ มีโปรแกรมดำน้ำดูปะการังด้วย
นั่งเรือออกทะเลไปเกือบ 2 ชม. เพื่อดำดูหิน หิน หิน ปะการังนิดหน่อย และฝูงหอยแม่ง ที่แม่งจิ้มตีนกรู 4 รู สาดดด
สรุปคำฮิท ประจำทริป
- อีโรติก
- ตกขาว
- หนาวสั่น
- ปลิงทะเล
- แพ้ท้อง
- ซีทู**
- ปั้นบัวลอย
- หมูทะเล
- ผมร่วง
- ฯลฯ
ปล. กลับจากทะเลแล้ว กรูไข้ขึ้น พร้อมกับสิวขึ้นอีกมากมาย สาดดดดดดดดดด กรูแพ้อะไรวะ แม่งงงงงง
มิ้ง เจต ธานี มณี เน็ท นันท์ แป๊ก บั๊ก ไอซ์ เพียว แชมป์
