Storythai

1 วันที่ผ่านไป กับสังคม . . . รอบตัวฉัน

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น วันนี้ฉันต้องตื่นแต่เช้าเหมือนเช่นทุกวัน รีบอาบน้ำ แต่งตัว เพื่อไปนั่งใจลอยบนท้องถนน รอให้รถประจำทางส่งฉันถึงที่หมาย ฉันเคยคิดนะ จะมีวันที่กรุงเทพฯ รถไม่ติดบ้างไหม นอกจากวันสงกรานต์ ถนนก็กว้างเท่าเดิม แต่รถยนต์กลับเพิ่มขึ้นทุกวัน ขนส่งสาธารณะก็มีทางเลือกให้ใช้บริการหลากหลายขึ้น ทำไมยังขับรถส่วนตัวไปทำงานกันอีก หรือว่าขับเพื่ออวดฐานะทางบ้านกัน ยิ่งมีรถบนถนนมาก รถก็ติดมากขึ้น อากาศก็เสียมากขึ้น ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ที่เกิดจากการเผาไหม้ ก็ยังทำให้โลกร้อนขึ้นอีก ยังไม่ทันหาคำตอบได้ ก็ถึงโรงเรียนซะก่อนแล้ว

ฉันรีบมุ่งหน้าสู่โรงอาหาร สถานที่นัดพบของฉันและเพื่อนๆ ก่อนจะแยกย้ายกันไปเรียน ยังห้องของตน อาหารที่โรงอาหารแห่งนี้ ถึงรสชาติจะไม่สู้ดี แต่คุณค่าทางอาหาร และความสะอาด มีอยู่ครบครัน เรื่องสนทนาของฉันกับเพื่อนๆ ส่วนมากจะเป็นเรื่องตลกฝืดซะมากกว่า บางทีก็มีอำคนนั้น แกล้งคนนี้ ตามแต่โอกาสจะอำนวย ช่วงอาหารเช้าช่วงนี้หล่ะ เป็นช่วงเวลาแห่งการผ่อนคลาย และเติมพลังงาน เติมความสุข ส่วนที่ยังไม่เต็ม ให้สมบูรณ์ขึ้นทุกวัน แต่ไม่ทันไร ก็ได้เวลาวิ่งกลับไปยังตึกเรียนของฉันแล้ว เวลาแห่งการเพิ่มพูนความรู้ได้มาถึงแล้ว

ฉันตั้งใจเรียนในแต่ละชั่วโมง แต่ละชั่วโมง ทั้งที่ยังไม่รู้ว่า การสอบเข้ามหาวิทยาลัยของฉัน จะมีวิธีและอัตราส่วนคะแนนในการสอบเข้าอย่างไร แต่ฉันก็ไม่ค่อยหนักใจในเรื่องนี้ เพราะว่าเรื่องที่ฉันยังไม่รู้ ในอดีตรุ่นพี่แต่ละคน ก็ไม่เคยรู้มาก่อนเช่นกัน แต่ความสงสัยข้อนี้ของฉันก็ต้องหยุดลง เมื่ออาจารย์วิชาสังคมศึกษาเดินมาใกล้ๆฉัน ฉันเริ่มเรียกสติกลับมา ตอนนี้ฉันเรียนเรื่องวิวัฒนาการของสังคมไทยอยู่นี่นา คิดไปถึงเรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัยซะได้ แต่ไม่ทันไร ฉันก็เริ่มคิดนอกเรื่องอีกครั้ง

ฉันนั่งคิดว่า สังคมไทยทุกวันนี้ โดยรวมดีกว่าในอดีตมากทีเดียว ทุกคนมีความคิดความอ่านมากขึ้น มีความรู้มากขึ้น ปรับตัวกันเก่งขึ้น ปัญหาการแบ่งชนชั้น ก็แทบจะไม่มี สิทธิเสรีภาพของทุกคนก็ทัดเทียมกัน และยังมีแนวความคิดที่ว่า กระจายความรู้สู่ระดับรากหญ้า ยิ่งมองดูถึงเรื่องเศรษฐกิจแล้ว ฉันเข้าใจว่ากำลังเป็นช่วงขาขึ้นเลยทีเดียว อาจจะเป็นเพราะผู้นำของเรา เป็นนักธุรกิจมาก่อนก็ได้ เศรษฐกิจถึงได้เฟื่องฟูได้เร็วขนาดนี้ ถ้ามองถึงเรื่องสุขภาพ รัฐบาลชุดนี้ ก็ส่งเสริมเรื่องการรักษาสุขภาพ และการออกกำลังกายไว้อย่างดีทีเดียว และในโรงเรียนของฉัน มีการวิ่งเก็บรอบของวิชาพลศึกษาอยู่แล้ว เรื่องสุขภาพร่างกาย ของฉันและเพื่อนๆ จึงปราศจากโรคภัย ไปได้เยอะทีเดียว

ออดดดด !!! ฉันสะดุ้ง รีบเรียกสติกลับมาอยู่กับตัว นี่ฉันคิดนอกเรื่องไปอีกแล้วหรือนี่ เวลาเลิกเรียนมาถึง ได้เวลากลับบ้านแล้วสิเนี่ย แต่ฉันมีธุระ คุยเรื่องงานกับเพื่อนๆ จึงยังกลับบ้านไม่ได้ แต่ทำไมเพื่อนฉันคนนี้รีบกลับบ้านทุกวันเลยหล่ะ ทั้งๆที่ใกล้กว่าบ้านของฉันซะอีก ด้วยความสงสัย จึงตรงเข้าไปถาม จนในที่สุด ที่รู้สาเหตุในการรีบกลับบ้านของเขา ในซอยบ้านของเขานั้นค่อนข้างเปลี่ยว ไม่ค่อยมีคนเดินผ่านนี่เอง ถ้ากลับช้า จะมืดและอันตรายมาก แต่ก็ยังไม่เคยมีข่าว ว่าบริเวณนั้น มีใครถูกจี้ หรือถูกปล้นเลย คงจะเป็นเพราะรถมอเตอร์ไซด์สายตรวจของตำรวจ ที่ขับมาตรวจตราอยู่เสมอเหมือนละแวกบ้านของฉัน ต้องขอบคุณทางตำรวจอย่างมากทีเดียวสำหรับเรื่องนี้ ทำให้ปัญหาโจรกรรม อาชญากรรมลดลงไป หลังจากข้อสงสัยนี้หายไป ก็ได้เวลานอนของฉันแล้วนี่นา สังคมรอบตัวฉันมีเรื่องให้คิดเยอะทีเดียว . . .

สังคมในวันพรุ่งนี้กำลังจะเริ่มขึ้นพร้อมกับเรื่องราวอีกมากมาย ที่รอให้ฉันไปคิดหาคำตอบต่อไป . . .


นายณัฐวุฒิ สุขกิจภากรณ์ ม.6 ห้อง 144 เลขที่ 32


-- - -- ---- ---- ----
เรียงความคัดตัวเข้าชมรมสร้างสรรค์หนังสือ รร.เตรียมฯ ตอน ม.6

ตั้งแต่ ธ.ค. ปี47 นู่นแนะ - -"